افزایش میزان خودکشی در نوجوانان و کودکان

افزایش میزان خودکشی در نوجوانان و کودکان

مراجعه‌ی کودکان و نوجوانان به بیمارستان‌ها و اورژانس‌ها در آمریکا، به دلیل اقدام به خودکشی یا فکر کردن به خودکشی، در دهه‌ی اخیر افزایشی معادل ۳ برابر داشته که این افزایش به‌ویژه در دختران نوجوان بوده است. اگرچه جست‌وجوی کمک برای افسردگی یا به دلیل افکار خودکشی نکته‌ی مثبتی است ولی نشان‌دهنده‌ی افزایش استرس در این گروه سنی است. این در حالی است که بسیاری از نوجوانان افسرده در جست‌وجوی کمک برنمی‌آیند؛ و بسیاری دیگر اصولا دست‌رسی به این خدمات ندارند.

مهم است بدانیم که خیلی از مراجعان حتی بعد از اقدام به خودکشی هم ارزیابی کافی برای بررسی وضعیت سلامت روان دریافت نمی‌کنند، و تنها پس از دریافت درمان مشکلات جسمی‌شان از بیمارستان مرخص می‌شوند. بسیاری از پزشکان اورژانس مهارت و حمایتگری کافی برای ارزیابی سلامت روان بیماران را ندارند.

خودکشی، بعد از آسیب‌ها و سوانح (تروما)، دومین علت مرگ جوانان در آمریکا است. با این وجود تعداد مراکز روان‌پزشکی برای کودکان در مقایسه با مراکز تروما بسیار کم است. لازم است مراکزی وجود داشته باشند تا ارزیابی کودک و والدین، در صورت لزوم تماس با درمانگر بیرون از بیمارستان، مدرسه، متخصص اطفال در آنها انجام گرفته و برنامه‌ای برای ایمنی کودک در خطر خودکشی، طرح‌ریزی شود.

کم‌بود امکانات شامل نیروهای متخصص در این حوزه، تخت‌های بیمارستانی، درمانگران خارج از محیط‌های بیمارستانی و نیز دست‌رسی محدود به همین امکانات اندک، لزوم تلاش برای دست‌یابی به تسهیلات بیشتر را ضروری می‌کند.

بعضی عوامل مؤثر بر خودکشی کودکان و نوجوانان

دیده شده که از نظر زمانی بین سال تحصیلی و خودکشی در دانش آموزان ارتباط وجود دارد.
خودکشی در این گروه در تابستان کم می‌شود.
شاید اضطراب عمل‌کرد و فشارهای اجتماعی از علل خودکشی باشند.
بنابراین، مدرسه می‌تواند در شناسایی خطر و درمان آن نقش داشته باشد.

دیدن سریال‌ها، فیلم‌ها یا تصاویر حاوی صحنه‌های خودکشی یا آسیب به خود احتمال دارد به دلیل پدیده‌ی «سرایت خودکشی» باعث افزایش خودکشی در کودکان و نوجوانان شود.
بنابراین، توصیه‌ی اکید به والدین این است که کودکان را از دیدن این موارد منع کنند.

سؤال کردن درباره‌ی خودکشی باعث افزایش اقدام به آن نمی‌شود بلکه حتی می‌تواند انگ‌زدایی کند.
سؤال کردن درباره‌ی خودکشی باعث تلقین آن نمی‌شود.

توصیه‌هایی به والدینی که فرزندشان درباره‌ی فکر به خودکشی، عدم تمایل به زنده بودن یا آرزوی مرگ حرف می‌زند.
حتما احرف‌های درباره ی خودکشی جدی بگیرید.
آرامش خود را حفظ کنید و سراسیمه نشوید، چون هیجان زیاد شما ممکن است کودک‌تان را بترساند و مانع از این شود که درباره‌ی این افکارش با شما حرف بزند.
درباره‌ی این موضوع با فرزندتان بیش‌تر حرف بزنید و از او سؤال کنید تا بداند که او را جدی گرفته‌اید.
استفاده از جملات اطمینان‌بخش به کودک، به شرط آن که به معنای جدی نگرفتن حرف‌های او نباشد، می‌تواند مفید باشد.

مثلا والدین می‌توانند به کودک بگویند که «چه کمکی از من برمی‌آید؟ خیلی بچه‌ها مثل تو این مشکل را دارند؟ من از تو به دلیل این موضوع عصبانی نیستم. می‌توانیم با هم برای این مشکل راهی پیدا کنیم.»

لازم است کودک شما ارزیابی شود. این ارزیابی می‌تواند بسته به میزان شدت توسط متخصص اطفال یا در اورژانس و توسط متخصص در حوزه‌ی سلامت روان انجام شود.
توجه داشته باشید که در همان اولین نوبتی که کودک صحبت از خودکشی می کند باید توسط متخصص سلامت روان ارزیابی شود.

سمانه کریمان_روان‌پزشک، فوق‌تخصص روان‌پزشکی کودک و نوجوان

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.