به پیشگیری از خودکشی کمک کنیم (قسمت پنجم)

به پیشگیری از خودکشی کمک کنیم (قسمت پنجم)

 برگرفته از مصاحبه نشریه سلامت (سارا جمال آبادی) با دکتر سید مهدی حسن‌زاده، روانپزشک، فلوشیپ پیشگیری از خودکشی و فلوشیپ روانپزشکی فرهنگی

در‌باره روز جهانی پیشگیری از خودکشی بگویید.

این روز خیلی روز جدیدی است و در سال ۲۰۰۳ به تقویم جهانی راه پیدا کرد، چون انجمن جهانی جلوگیری از خودکشی فکر کرد اگر قرار باشد در این‌باره کاری انجام شود، باید همه با هم و دست در دست هم کاری انجام بدهند. بنابراین با همکاری سازمان جهانی بهداشت این روز را انتخاب و به همه کشورها اعلام کردند. هدف از این کار به غیر از مراسمی که در جاهای مختلف برگزار می‌شود، جلب توجه همه -از دولت‌ها و سیاست‌گذاران و پزشکان و قضات و نمایندگان مجلس گرفته تا افراد عادی جامعه- به موضوع خودکشی است و این‌که چه‌طور همه ما می‌توانیم دست به دست هم آمار خودکشی را پایین بیاوریم.

به نظرتان بهترین تیتر برای این گفت‌وگو چه می‌تواند باشد؟

نقش من در پیشگیری از خودکشی چیست؟ چگونه به پیشگیری از خودکشی علاقه‌مند شدم؟

آیا در دوران فعالیت حرفه‌ای‌تان اتفاق تکان‌دهنده‌ای بود که شما را به سمت فعالیت در پیشگیری از خودکشی بکشد؟

بله، مثلاً یک‌بار یکی از همکاران پزشکم را در خیابان دیدم که لباس مشکی پوشیده بود. به ایشان گفتم چه شده؟ چرا مشکی پوشیدید؟ گفت: «پسرم که بیمارتان بود و یک‌بار بستری‌اش کرده بودید…» گفتم: «خوب؟» گفت: «خودش را کشت.» خیلی تکان خوردم و از آن به بعد یک پژوهش را شروع کردم درباره خودکشی در اصفهان تحت عنوان «بررسی ۱۰۰ مورد اقدام به خودکشی در اصفهان». این بررسی در مجله دانشکده پزشکی اصفهان چاپ شد و جزو اولین تحقیقات خودکشی در ایران بود. بعد هم یک کنگره روانپزشکی بین‌المللی در شیراز برگزار شد که آن‌جا آن مقاله را ارائه کردم. با این اتفاق‌ها و پژوهش‌ها، علاقه من به این موضوع بیشتر هم شد، اما امکان ادامه تحصیل در این رشته که فوق‌تخصص است، در ایران نبود. خوشبختانه در سال ۱۳۸۱ فرصتی برای من به وجود آمد که به کانادا و دانشگاه مک‌گیل رفتم. آنجا پرس‌وجو کردم و متوجه شدم رئیس انجمن پیشگیری از خودکشی کانادا هم در این شهر است. یک دوره شش‌ماهه پیشگیری از خودکشی را پیش ایشان گذراندم. اتفاقاً سال بعد ایشان رئیس انجمن پیشگیری از خودکشی در جهان (IASP) شدند. بعد از این‌که به ایران برگشتم، با همکاری وزارت بهداشت، یک برنامه کشوری را تدوین کردیم به نام «برنامه کشوری پیشگیری از خودکشی» که در خدمات بهداشت اولیه ادغامش کردیم. نتیجه این شد که الان نیرو و بهورزی که در شبکه بهداشت داریم، در مورد خودکشی هم آموزش دیده است. بعد از این اقدام، کارگاه‌های زیادی هم در این زمینه برگزار کردیم. برای بهورزان، پزشکان و روانپزشکان کتاب نوشتیم. خود من هم در این زمینه کتابی به زبان ساده برای همه نوشتم.

کتاب «چرا بعضی خودکشی می‌کنند؟»

درسته. می‌خواهم این‌جا به همه توصیه کنم اطلاعاتشان را درباره پیشگیری از خودکشی بالا ببرند، چون پیشگیری از خودکشی وظیفه همه ماست نه قشر و وزارتخانه خاصی!

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.