شیفت کاری

یکی از عوامل فشار روانی و اضطراب در محیط کار، افزایش شیفت‌های کاری است. شیفت‌های کاری باعث به هم زدن ساعت بیولوژیک کارکنان شده که پیامد آن بروز خستگی، کج خلقی، بی‌خوابی، عدم تمرکز و ضعف حافظه است. در کارکنانی که به شکلی کم خوابی دارند، تولید انتقال دهنده عصبی سروتونین به میزان ۲۰ درصد کاهش پیدا می‌کند که خود عاملی جهت بروز افسردگی می‌شود.

 ساعت کار زیاد

فشار به کارکنان جهت کار بیشتر و اضافه کار برای کسب بهره‌وری بیشتر باعث شده که کارکنان کمتر به مسائل خانوادگی بپردازند و احساس می‌کنند که بین کار و روابط خانوادگی باید یکی را انتخاب کنند که این موضوع باعث عدم رضایت آن‌ها می‌شود.

 آزارهای شغلی

عدم رسیدگی به شکایت و پرداخت غرامت به کارکنان، کارهای تکراری، رقابت غیرمعمول بین کارکنان، نادیده گرفتن خواسته‌ها، باعث کاهش روحیه کارکنان، افزایش حملات روانی و خشونت‌های شغلی می‌شود.

 عدم امنیت شغلی

این موضوع به دلیل کوچک شدن سازمان‌ها در اثر تجربه ساختار و مهندسی مجدد که راه‌کارهایی برای مقابله با کم شدن حاشیه سود و سهم بازار و بهره‌وری است، عاملی جهت بروز پرخاشگری کارکنان محسوب می‌شود.

 راه‌کارهای کاهش فشار روانی در محیط کار

باید به کارکنان و احساسات و آرزوهای آن‌ها احترام گذاشت. همچنین کار و مسئولیت افراد را باید با قابلیت آن‌ها هماهنگ کرد. نقش‌ها و مسئولیت‌های افراد را باید مشخص و آن‌ها را تشویق به مشارکت در تصمیم‌گیری‌ها کرد. همچنین باید محیط فیزیکی را نیز برای کارکنان مناسب‌سازی کرد. اطلاعات و منابع مهم مورد نیاز جهت انجام درست کارها را نیز باید در اختیار کارکنان قرار داد.

یکی دیگر از نکات مهم این است که کارکنان را نباید مجبور کرد که کارهای اداری را به منزل ببرند.

منبع