بایدها و نبایدهای ریتالین (قسمت اول)

بایدها و نبایدهای ریتالین (قسمت اول)

 ✔️ عوارض مصرف ريتالين در کودکان يا بزرگسالان که خودسرانه اقدام به مصرف دارو ميکنند چيست؟

ریتالین نام تجاری دارویی است به نام «متیل‌فنیدیت». همان‌طور که در مورد همه انواع درمان در همه بیماری‌ها و اختلالات صادق است، به کارگیری نوع خاصی از درمان هنگامی عملی و منطقی است که منافع آن بر مضراتش غلبه کند. بدیهی است که این اصل در مورد متیل‌فنیدیت نیز صادق است. موارد مصرف این دارو در پزشکی مشخص است و اگر به درستی تجویز و مصرف شود – مانند سایر داروهای مورد تأیید – در مجموع مفید و مؤثر است. با این حال، مصرف آن به جز موارد تأیید شده و زیر نظر پزشک، می‌تواند با مخاطراتی همراه باشد. پیش از شروع و در طول مدت مصرف متیل‌فنیدیت، ارزیابی بالینی و انجام آزمایشی برای اطمینان از وضعیت مناسب جسمانی و نیز ارزیابی وضعیت روانی فرد، ضروری است. در این میان، آنچه عمدتاً به هنگام تجویز متیل‌فنیدیت مورد نظر است، بررسی میزان احتمال سوءمصرف آن است و این احتمال تقریباً همیشه در مواردی قابل اعتناست که دارو در خارج از موارد تأیید شده پزشکی تجویز شود.

 

چه گروههايي از افراد به اين دارو نياز دارند؟

مورد اصلی تجویز متیل‌فنیدیت، «اختلال نقص توجه-بیش‌فعالی» (ADHD) است که در صورت فقدان نشانه‌های بیش‌فعالی، «اختلال نقص توجه» نامیده می‌شود. همچنین یکی از اختلالات خواب به نام نارکولپسی از موارد تجویز این داروست. کاربردهای دیگری از جمله برای کمک به درمان «افسردگی مقاوم به درمان» در کوتاه‌مدت نیز مطرح است. با این حال، در صورت عدم وجود بیماری یا اختلال مشخصی که متیل‌فنیدیت در درمان آن کاربردی داشته باشد، مصرف این دارو تنها برای موفقیت در امتحان مورد تأیید نیست.

 

 

 احتمال وابستگي به اين دارو چقدر وجود دارد و آیا مصرف در همه سنين وابستگي مي آورد؟

موضوع عمده‌ای که درتجویز و مصرف متیل‌فنیدیت مطرح است، سوءمصرف و وابستگی به داروست. این نگرانی به ویژه در مورد افرادی که سابقه سوءمصرف مواد دارند جدی است. با این حال، این موضوع در مورد افراد دچار «اختلال نقص توجه-بیش‌فعالی» (ADHD) یا «اختلال نقص توجه» که زیر نظر پزشک دارو مصرف می‌کنند عموماً مصداق ندارد و حتی در بیشتر موارد، مصرف متیل‌فنیدیت توسط افراد مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش‌فعالی منجر به کاهش رفتارهای پرخطر و از جمله کاهش سوءمصرف مواد می‌شود.
بنابراین، از یک سو، افراد مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش‌فعالی می‌توانند زیر نظر پزشک معالج در مدتی بسیار طولانی از مزایای این دارو سود ببرند، و از سوی دیگر، برای جلوگیری از سوءمصرف و مصرف خودسرانه متیل‌فنیدیت باید قوانین محکمی در جهت محدودسازی دسترسی بدون تجویز پزشک به دارو، برقرار باشد. البته تجویز متیل‌فنیدیت در سنین کمتر از شش سال تأیید نشده است.
یادآوری این نکته هم مهم است که مصرف خودسرانه و بدون ارزیابی تشخیصی متیل‌فنیدیت، می‌تواند در افراد دچار اختلال دوقطبی (به معنای وجود سابقه ابتلا به مانیا [شیدایی] یا هایپومانیا [نیمه‌شیدایی]) با ناپایداری هیجانی و مشکلات رفتاری همراه شود.

 

مصاحبه روزنامه جام جم با امیر شعبانی

ادامه دارد...

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.