پارکینسون چیست؟

پارکینسون چیست؟

 بیماری پارکینسون یا PD، برای اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکتر جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد. این بیماری همان لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن بیشتر در سنین پیری است، اما در جوانان هم دیده می‌شود.

شیوع آن در تمام مناطق دنیا یکسان است.

درصد شیوع بیماری با تغییر در منطقه خیلی فرق نمی‌کند، به طور کلی این بیماری بر اثر از بین رفتن سلول‌های ترشح کننده ماده‌ای به نام دوپامین (که یک انتقال دهنده عصبی) است رخ می‌دهد.

افزایش نسبت استیل کولین به دوپامین در عقده‌های قاعده‌ای مغز موجب علائم ترمور، سفتی عضلات و کندی حرکات می‌شود.

پارکینسون بر اساس دو علامت یا بیشتر از چهار علامت اصلی بیماری مشخص می‌شود. ارتعاش و لرزش دست و پا در حالت استراحت، کندی حرکات، سختی و خشک شدن دست و پا و بدن و نداشتن تعادل این چهار علامت اصلی را تشکیل می‌دهند. در مراحل اولیه بیماری، ارتعاش اندام ملایم و معمولاً در یک طرف بدن وجود دارد و احتیاجی به درمان ندارد، اما در مراحل پیشرفت بیماری، بیمار دست لرزان خود را در جیب یا پشت خود پنهان می‌کند یا چیزی را برای کنترل ارتعاش مدام در دست می‌گیرد و دیگر قادر به پنهان کردن لرزش‌های شدید اندام به ویژه به هنگامی که می‌خواهد تمرکز بیشتری به خود دهد نیست.

چهار علامت شایع بیماری؛ ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بیمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت) آرام شدن حرکت (برادیکینسیا) سختی حرکت و خشک شدن دست و پا یا بدن، تعادل بد (ضعیف) است.

وقتی حداقل دو مورد از این علائم در بیمار دیده شود، مخصوصاً وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر پدیدار شود، تشخیص پارکینسن داده می‌شود. مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند.

بیمار ممکن است در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می‌کشد یا این‌که سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می‌کند.

اولین نشانه‌های پارکینسون، مجموعه‌ای متفاوت از ارتعاش، برادیکنسیا، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف است. معمولاً علائم پارکینسون ابتدا در یک سمت بدن پدیدار می‌شوند و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می‌کنند. تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می‌دهد؛ از جمله ثابت شدن حالت صورت (ظاهراً احساسات کمی بر چهره نمایان می‌شود) یا حالت خیرگی چشم (به دلیل کاهش پلک زدن).

خشک شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تأثیر قرارگرفته از عوارض دیگر این بیماری است. افراد مسن ممکن است نمایان شدن یک به یک این نشانه‌های پارکینسون را به تغییرات افزایش سن ربط بدهند؛ ارتعاش را به عنوان «لرزش» بدانند، برادیکنسیا را به «آرام شدن عادی» و سفت شدن عضلات را به «آرتروز» ربط بدهند.

حالت قوز این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوکی استخوان ربط می‌دهند. هم بیماران مسن و هم بیماران جوان ممکن است بعد از بیش از یک سال که با این عوارض روبه‌رو بوده‌اند برای تشخیص به پزشک مراجعه کنند.

 پارکینسون بیماری است که روی مغز اثر می‌گذارد و هرچند در هر دو جنس رخ می‌دهد، اما درصد بیشتری از ابتلا در مردان دیده شده است.

محمد علی کِلی، بوکسور مشهور آمریکایی یکی مشهورترین افراد مبتلا به این بیماری است که هنوز با آن زندگی کرده و به بیماران پارکینسونی دیگر هم کمک می‌کند. محمد علی از سال 1982 میلادی به پارکینسون مبتلا شد. پاپ ژان پل دوم که از سال 1978 تا 2005 میلادی، رهبر کلیسای کاتولیک بود نیز به پارکینسون مبتلا بود.

می‌گویند سالوادور دالی، نقاش مشهور و صاحب سبک اسپانیایی هم به پارکینسون مبتلا بود. وی در سال 1989 از دنیا رفت. برخی منابع از ابتلای آدولف هیتلر، رهبر آلمان نازی به پارکینسون حکایت دارند.

رابین ویلیامز، بازیگر و کمدین مشهور آمریکایی و برنده جوایز اسکار و گلدن گلوب نیز قبل از این‌که اقدام به خودکشی کند، به پارکینسون مبتلا بود. همسر ویلیامز پس از این اتفاق به ابتلای رابین به پارکینسون اشاره کرد.

منبع

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.