کودکان وابسته و ترس از جدایی

کودکان وابسته و ترس از جدایی

کودکانی که به تغییرات جدید، مکان یا اشخاص جدید دیر عادت می‌کنند، بیشتر مستعد اضطراب جدایی هستند.

اضطراب جدایی در کودکان به طور طبیعی بین سن ۶ ماهگی و ۳ سالگی رخ می دهد که اوج آن در سن ۱۲ تا ۲۴ ماهگی است و پس از ۲۴ ماهگی به تدریج کاهش می یابد. اضطراب کودک هنگام جدا شدن از والدین معمولا از یک روز به روز دیگر متفاوت است، یک روز مضطرب می شود، روز دیگر به مادر می چسبد و غمگین است و یک روز دیگر، قشقرق راه انداخته و در مقابل جدایی مقاومت و واکنش شدید از خود بروز می دهد. برای کودکانی که تجربه جدایی های بسیار مکرر و یا بسیار اندک از مادر داشته اند، جدایی ممکن است اضطراب بیشتری را ایجاد کند. هر چقدر کودک بزرگتر می شود و مفهوم زمان را درک می کند و مدارای موفقیت آمیز هنگام جدایی را بیشتر تجربه می کند، از اضطراب او کاسته می شود.

عوامل مختلفی می تواند در شدت اضطراب جدایی کودک دخالت داشته باشند. خستگی و بیماری کودک، تغییر در عادات و برنامه های منزل، عوض شدن پرستار یا مراقبان کودک، تغییراتی که در خانواده رخ می دهد مانند تولد فرزند جدید، طلاق، جدایی والدین، مرگ و یا بیماری اعضای خانواده و غیره، می توانند عواملی باشند که اضطراب جدایی کودک را تشدید می کند. کودکانی که از نظر سرشتی کودکان سخت و دشواری هستند و به تغییرات جدید، مکان یا اشخاص جدید دیر عادت می کنند، بیشتر مستعد اضطراب جدایی هستند. عواملی نیز وجود دارند که می توانند اضطراب جدایی را کاهش دهند.

از سن ۱۴ ماهگی به بعد در زمان هایی کوتاه و گاهی اوقات از پرستار کودک و یا شخص نزدیک دیگر استفاده کنید تا از کودک مراقبت و نگهداری کند؛ این امر کمک می کند که کودک در زمان کوتاه، دور شدن مادر را تجربه کند و فرصتی را نیز در اختیار کودک قرار می دهد تا اعتماد به سایر بزرگسالان در او شکل گیرد. از ۱۲ ماهگی به بعد کودک را وارد ارتباط با همسالان نمایید (گرچه کودک در این مرحله معمولا وارد بازی های مشارکتی نمی‌شود) و از سن ۳ سالگی می توانید فرصت تجربه بازی های گروهی را به او بدهید. از سن ۳ یا ۴ سالگی کودک می تواند بعضی اشکال کلاس های پیش دبستانی و مهد کودک را تجربه کند. این امر برای کودکانی که زیاد به والدین خود وابسته هستند، مسئله مهمی است.

 چگونه اضطراب جدایی در کودک را کاهش دهیم؟

همه ی کودکان اضطراب جدایی رو تجربه می کنند و این یک مرحله ی طبیعی از رشد عاطفی آنهاست. برخی از کودکان نسبت به این عمل واکنش های شدیدتری نشان می دهند و گریه و بی قراری می کنند. معمولا هم زمانی این علائم را بیشتر می بینیم که مادر قصد جدایی از کودک و رفتن به جایی را داشته باشد.

بین ۶ تا ۱۸ ماهگی کودک با این بحران روبرو می شود و شاهد چسبیدن کودک به مادر هستیم طوری که جدا کردن او از مادر سخت و دشوار است. این وابستگی بسیار طبیعی است و جایی برای نگرانی وجود ندارد. کودک حتی این ترس را در شب و زمانی که می خواهد بخوابد ممکن است تجربه کند و از اینکه بعد از خوابیدن تنها بماند دچار استرس می شود.

روانشناسان وابستگی به مادر و اضطراب جدایی را تا ۳ سالگی طبیعی می دانند و بعد از آن حتما باید به دنبال راه درمان باشید. کمک به کودکان برای مقابله با ترس جدایی برای جلوگیری از وابستگی بیش از حد کودک به مادر بهتر است از ۶ ماهگی و حتی بسیار زودتر را شروع شود.

برای زمان های کوتاهی با نزدیکان قابل اعتمادتان کودک را تنها بگذارید تا کودک یاد بگیرد که جدا از مادر استقلال داشته باشد و بر ترسش غلبه کند. برای دفعات اول با حضور خودتان کودک را به فرد مورد نظرتان بسپارید تا با او آشنا بشود و حضورش رو بپذیرد.

قبل از هرکاری بهتر است از خانه شروع کنید. کودک را در اتاق خودش قرار دهید و محیط را برایش امن کنید و حتی برای چند دقیقه هم که شده تنهایش بگذارین تا بازی کند. یکی از بازی های بسیار مناسب برای اینکار “قایم موشک” بازیست که در این بازی کودک یاد میگیرد ندیدن مادر دلیلی بر نبودنش نیست و کم کم با اضطراب خودش کنار می آید.

همیشه در هنگام جدایی خداحافظی کنید عمل نادرستی که اغلب والدین مرتکب می شوند دزدکی رفتن یا رفتن از در پشتی است تا کودک آنها را نبیند و بهانه گیری نکند. این کار اشتباه فقط ناراحتی کودک را بیشتر می کند و با تکرار ناپدید شدن های ناگهانی، اطمینانش از بین می رود. برای هربار خروج از منزل کودکتان را در آغوش بگیرید و ببوسید و با او خداحافظی کنید و به او اطمینان دهید که به زودی برمی گردید. جدایی برای والدین وقتی کودک را به کسی می سپارند و برای انجام کارهای روزانه ترکش می کنند ممکن است که با احساس گناه و ترس همراه باشد و این حس را حتما مادران بیشتر تجربه و درک کرده اند. اما نگران نباشید و بدانید که اضطراب جدایی طبیعی و موقت است و شما با این کارتان هم به خود فرصت استراحت و تجدید قوا می دهید و هم به کودکتان اجازه می دهید که چیزهای جدیدی را تجربه کند و از زمانش لذت ببرد. در عین حال مهارت بسیار مهم استقلال را در کودک پرورش داده اید.

منبع

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.