ارتباط کودک آزاری با تغییرات اپی ژنتیکی

ارتباط کودک آزاری با تغییرات اپی ژنتیکی

مطالعات بیشماری که تا کنون در زمینه کودک آزاری از جنبه های مختلف آن انجام شده است، نشان می دهد اشخاصی که در دوران کودکی مورد آزار و اذیت و سوء رفتار والدین و اطرافیان قرار گرفته اند به احتمال زیاد همین رفتارها را در بزرگسالی در رابطه با فرزندانشان و اشخاص دیگر می توانند بروز دهند.
علاوه بر این کودک آزاری نه تنها بر روح و روان کودک اثرات عمدتاً جبران ناپذیری می گذارد بلکه نشانه های آسیب یا جراحت جسمی در DNA آنها نیز باقی می ماند.
پژوهش هایی که تا کنون در این مورد صورت گرفته است، ردپای "تغییرات اپی ژنتیک" را در افزایش ریسک ابتلا به بیماری های عصبی و قلبی عروقی کودکانی که مورد آزار جسمی و روحی قرار گرفته اند، نشان می دهد.

در یک پژوهش که به تازگی با هدف بررسی نقش این تغییرات توسط محققان دانشگاه بریتیش کلمبیا انجام گرفته است، سلول های اسپرم افرادی مورد بررسی قرار گرفت که در دوران کودکی خود دچار آسیب شده بودند. نتایج حاصل از این بررسی‌ها بیانگر این است که سوء رفتارهای احساسی، جسمی و جنسی تجربه‌شده توسط کودکان، می تواند بر روی متیلاسیون DNA و تغییر بیان ژن این افراد تأثیر گذار باشد. در واقع تغییرات در متیلاسیون DNA (متیله و دِمتیله شدن) همانند کلیدی است که باعث خاموش و روشن شدن ژن ها، تغییر الگوی بیان ژن و در نهایت تغییر عملکرد سلول می گردد.

با این اوصاف کاهش یا افزایش متیلاسیون و به عبارتی دیگر اختلالات متیلاسیون (Methylation disorders) می تواند در زمینه جرم شناسی برای سنجش و راست آزمایی اتهامات مربوط به کودک آزاری مورد استفاده قرار بگیرد.


تهیه و تنظیم :سمیه_آزادیان

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.