اختلال دوقطبی در نوجوانان

اختلال دوقطبی در نوجوانان

اختلال دوقطبی یک بیماری روانی است که معمولا در اواخر سال های نوجوانی یا اوایل دوران بزرگسالی آغاز می شود. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تغییرات خلق و خوی بین دو حالت افسردگی و مانیا یا شیدایی را تجربه می کنند.

مهم است که توجه داشته باشید که بسیاری از نوجوانان دچار نوسانات خلقی در دوران بلوغ می شوند. زیرا بدنشان با تغییر هورمون ها سازگاری می یابد. از سوی دیگراختلال دوقطبی یک بیماری است که زندگی روزمره فرد را مختل می کند و نیازمند به درمان است.

برای خانوادها درک اختلال دو قطبی و چگونگی ارتباط آن با نوجوانان مهم است، زیراکه آنها می توانند نشانه های اولیه را جستجو کنند و از تغییرات خلق و خوی طبیعی افتراق دهند.


درک اختلال دو قطبی
این اختلال بیماری طولانی مدت است که باعث تغییرات شدید خلق و خوی فرد و سطح انرژی می شود. این تغییر معمولا بین دوحالت به نام مانیا و افسردگی است. با این حال، برخی از مردم فقط مانیا و نه افسردگی را تجربه می کنند.

در حالت مانیا فرد بطور غیر معمولی انرژی زیاد یا هیجان زدگی را احساس می کند و ممکن است فعال تر از حد معمول باشد. آنها ممکن است خود را بسیار خوشحال توصیف کنند و یا اینکه آنها در زندگی در سطحی بالا هستند. آنها همچنین ممکن است در طول این دوران به رفتارهای تکانشی بپردازند.

در قسمت افسردگی فرد احساس غم، ناتوانی و ناامیدی می کند. آنها ممکن است بسیار کمتر از حد معمول فعال باشند و شوق و ذوق کم و یا هیچ به چیزهایی که معمولا آنها را هیجان زده می کند نشان دهند و می توانند دچار میل به خود کشی و اقدام به خودکشی گردد. بین این مراحل ممکن است فرد به حالت و رفتار نسبتا طبیعی خود برگردد.

اختلال خلقی دو قطبی، یک بیماری مزمن بوده و در اکثر موارد نیازمند درمان مادام العمر می باشد. درمان شامل درمان های دارویی با داروهای کنترل کننده خلق و روان درمانی حمایتی برای کمک به درک بیماری، پذیرش و بازگشت به زندگی معمولی می باشد.

تمام این بیماران نیازمند ویزیت مرتب و پیگیری روند درمان می باشند و اگر فرد به روند درمان پایبند باشد می تواند در اکثر موارد زندگی معمولی داشته باشد، اما عدم پایبندی به درمان می تواند، باعث عودهای مکرر و اختلالات شدید در زندگی بیمار و خانواده او گردد.

یکی از مواردی که می تواند در کنترل بیمار بسیار کمک کننده باشد، توجه به علائم اولیه عود بیماری می باشد که می تواند باعث گردد در شروع عود بیماری با مراجعه به روانپزشک و تنظیم داروها جلوی عود کامل بیماری گرفته شود.

یکی از مهمترین علائم اولیه عود در این بیماران کاهش نیاز به خواب و بی خوابی است و هر بیمار مبتلا به این اختلال باید با مشاهده این علامت سریعا" به پزشک معالج خود مراجعه نماید.

علائم اولیه دیگر شامل ولخرجی، پر حرفی، خلق بالا و تغییرات ناگهانی عقاید فرد می باشد.

نشانه های اولیه از اختلال دو قطبي در نوجوانان
اختلال دوقطبی می تواند در هر سنی از جمله در کودکی بوجود آید اما معمولا در اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی ایجاد می شود. حدود ۲.۸ درصد از افراد بالای ۱۸ سال در آمریکا مبتلا به اختلال دو قطبی هستند. شیوع بیماری در مردان و زنان تقریبا یکسان است. زمانی که فرد در بلوغ یا نوجوانی علائم نشان می دهد مهم است که در نظر بگیریم که آنها در آن زمان به سمت بسیاری از تغییراتی می روند که ناشی از بلوغ و تغییرات هورمونی است. در نتیجه، پزشکان می خواهند به نظارت کامل بر نوجوان بپردازند تا اطمینان حاصل کنند که تغییرات روحی معمولی را با علائم اختلال دوقطبی اشتباه نمی گیرند.

علائم در حالت جنون عبارتند از:
کم صبری یا طغیان های غیر معمول
ظاهر بسیار خوشحال و یا افعال بسیار احمقانه به گونه ای که برای افراد هم سن آنها عادی نباشد
مشکلات خواب و یانبود خواب
عدم احساس خستگی
مشکل درتمرکز کردن روی یک چیز
به سرعت صحبت کردن و یا تلاش برای صحبت کردن در مورد خیلی چیزها در یک آن
صحبت کردن یا فکر کردن درباره رابطه جنسی و یا اغلب درگیر شدن در آن
رفتارهای مخاطره آمیز و آسیب رسان
اعتماد به نفس کاذب یا احساس بسیارمهم فرض کردن خود

علائم در طی حالت افسردگی عبارتند از:
احساس غم و اندوه کردن
به طور منظم گریه کردن
احساس تنهایی و دوری از دیگران
شکایت از دردهای جسمانی نظیر سردرد و شکم درد
احساس گناه کردن
احساس بی ارزشی کردن
اضطراب
احساس عصبانیت و بی قراری بدون دلیل خاص
تغییرات در عادات غذا خوردن مثل کم یا بیش از حد غذا خوردن
احساس کمبود انرژی حتی با وجود خواب کافی داشتن
داشتن ذوق کمتر برای انجام کارهایی که آن ها را در حالت عادی شگفت زده می کرد
مرگ خیالی یا تمایل به زندگی کردن در انزوا

در بزرگسالان یک حالت ممکن است از چند هفته تا چند ماه طول بکشد. در فواصل این حالات فرد ممکن است دوره هایی از رفتار عادی خودش را تجربه کند. آن ها ممکن است درباره خود اختلال نگران باشند و بخاطر علائم آن که ریشه نامشخصی دارند ناراحت یا وحشت زده شوند.

مهم است که بدانیم این حالت آنگونه نیست که نوجوانان خود به راحتی از آن خلاصی یابند. این اختلال یک بیماری جدی پزشکی است و به درمان نیاز دارد.

اختلال دوقطبی بیماری پیچیده ای است و پزشکان دقیقا نمی دانند چه چیزی آن را ایجاد می کند. اما آنان معتقدند ژنتیک، عوامل محیطی و شیمیایی مغز احتمالا در بروز آن نقش دارند. اختلالات دو قطبی ممکن است همراه با اختلالات دیگر دیده شود.

مطالعه ای که درباره بهداشت روانی کودک و نوجوان ترتیب داده شده بود نشان داد این احتمال وجود دارد که بین ۲۰ و ۸۰ درصد افراد مبتلا به اختلال دو قطبی اختلال دیگری را نیز تجربه کنند از جمله:
اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD)
اختلالات اضطرابی
اختلالات رفتاری، اختلال سلوک
اختلال های مصرف مواد مخدر
اختلال شخصیت مرزی

این اختلالات همراه ممکن است تشخیص اختلال دو قطبی را بسیار چالش برانگیز کنند. برخی از نشانه های این اختلالات می تواند با علائم اختلال دو قطبی مشترک باشد.

تشخیص
تشخیص اختلال دو قطبي در نوجوانان ممکن است سخت تر از بزرگسالان باشد و این روند ممکن است کمی طول بکشد.
از آنجایی که هیچ آزمایش خون یا اسکن مغزی نیست که بتواند وجود اختلال دو قطبی را تایید کند، پزشکان ابتدا از فرد در مورد تاریخچه پزشکی سوال می کنند قبل ازاینکه از آنان بخواهند الگوهایشان برای خواب و تغییر خلق و خوی خود را توصیف کنند. پزشک ممکن است سوالات مشابه از والدین بپرسد تا یک تصویر بهتر از رفتارهای نوجوان برای خود ترسیم کند. آنها همچنین ممکن است برای پیدا کردن مواردی از بستگان مبتلا به اختلال های افسردگی یا مصرف کننده مواد سابقه پزشکی خانوادگی را نیز بررسی کنند.

پزشکان ممکن است بخواهند بر نوجوان در یک دوره نظارت کنند تا تشخیص قطعی داده شود. اما گاها علائم آنقدر شدید است که بستری کردن بیمار لازم است تا او را ایمن نگه دارند. درمانگر ممکن است تست های دیگری نیز درخواست کند زیرا ممکن است علائم ناشی از اختلالات همراه باشد.

درمان

مردم می توانند با استفاده از ترکیبی از دارو درمانی و تغییر در شیوه زندگی به کنترل علائم بپردازند.

درمان در سنین نوجوانی معمولا همان درمان بزرگسالان است. پزشکان ممکن است چند نوع مختلف از داروها را برای کمک به نوجوانان در کنترل علائم تجویز کنند و گاها بیش از یک دارو ممکن است لازم باشد.

پزشکان ممکن است داروهای زیر را توصیه کنند:
داروهای ضد افسردگی، تحت شرایط خاصی
تثبیت کننده های خلق و خوی
داروهای آنتی سایکوتیک (ضد توهم)
داروهای ضد اضطراب، در مقادیر کم

نوع دارو ممکن است از فردی به فرد تغییر کند و پیدا کردن ترکیب مناسب و دوز لازم برای کنترل بیماری بسیار مهم است.

خدمات درمانی بخش مهم دیگری از درمان است. اشکالی از رواندرمانی حمایتی، ممکن است به نوجوانان در مقابله با این اختلال و درک آنچه رخ می دهد کمک کند. این نوع درمان همچنین می تواند به نوجوانان در درک الگوهای رفتاری خود و مدیریت زندگی خودشان به طور موثرتر کمک کند.

تکنیک های درمانی برای نوجوانان با اختلال عبارتند از :
روان درمانی شامل درمان شناختی رفتاری
درمان های متمرکز بر خانواده
درمان بین فردی

اختلال دوقطبی ممکن است با بالغ شدن فرد تغییر کند و برنامه درمانی همراه با آن نیاز به تغییر دارد.
هر کسی که متوجه عوارض جانبی ناخواسته شود باید در مورد تغییر نوع و یا دوز داروها با پزشک خود صحبت کند. به عنوان اولیا ضروری است از نوجوان با اختلال دو قطبی حمایت کنیم و به او در پیدا کردن درمان های موثر کمک کنیم. صبور باشید و سعی کنید که درک کنید این وضعیت تا چه حد برای آنان دشوار است.

نوجوان را به بحث در مورد احساسات خود تشویق کنید و سپس به آنچه که می گویند گوش دهید. به آنها در به خاطر سپردن علائم شان تا زمان ملاقات با پزشک کمک کنید. نوجوانان با اختلال دو قطبی را به حفظ یک شیوه زندگی سالم تشویق کنید.

در کل به عنوان ولی و یا دوست نوجوان دارای اختلال دو قطبی، حمایتشان کنید و به آنها برای شاد بودن و لذت بردن از زندگی کمک کنید.

چشم انداز
تشخیص اختلال دو قطبی در اوایل بیماری در نوجوانان برای درمان و کمک به آنها در درک آنچه برایشان رخ می دهد موثر است. با همکاری مستقیم با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و درمانگران، بسیاری از مردم با اختلال دو قطبی می توانند علائم و اختلال را با
استفاده از ترکیبی از دارو و تکنیک های درمانی مدیریت کنند و زندگی بدون مشکلی را طی نمایند، اما عدم تشخیص و درمان مناسب به موقع می تواند زندگی فرد را به صورت کامل آشفته و نابود نماید.

گردآورنده: علیرضا زحمتکش_روانشناس

دسته ها: وبلاگ

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.